poniedziałek, 20 sierpnia 2012
Rybi ból
Fish Hurt - w wolnym tłumaczeniu ,,Ryba boleć''. Cokolwiek się dzieje, w sztetlu naszym jest szyld, który o tym przypomina. Rybia skóra jest tak wrażliwa na dotyk, jak ludzka śluzówka. Ryba to skondensowana wrażliwość. Ryby pozbawione przez Stwórcę grubej skóry odczuwają cały ten świat i jego brudne sprawki w sposób straszny i doskonały. Człowiek o wrażliwości ryby byłby niezdolny do znoszenia jakiegokolwiek bólu w swoim otoczeniu, byłby świętym mężem, czującym we wszystkim, co go otacza emanację wielkiej, cierpiącej duszy wszechświata. Dlatego pierwsi chrześcijanie rysowali ryby, podświadomie czując, w czym rzecz. To, jak bolą cię ryby, mówi o tym i owym, pamiętaj.
czwartek, 16 sierpnia 2012
Mowa dziadów
Pytam babcię, póki mogę. A o język pytam obsesyjnie prawie, bo czuję jakoś, że w tej sferze jest jakiś inny kosmos. I się nie mylę. Ostatnio się dowiedziałem, że dziadek Konieczny nigdy nie nauczył się pisać po polsku, choć oczywiście czytał i mówił dobrze, prababka zaś nauczyła się sama, ale długo jeszcze (do śmierci może?) zapisywała ,,sz'' jako ,,sch'', tak jak ją nauczyli w cesarskiej szkole.
Kiedy babcia nauczyła się polszczyzny ogólnej? Kiedy przestała godać? Ona sama nie jest w stanie chyba tego wychwycić. Na pewno nie w niemieckiej szkole, na pewno też nie w polskiej, po wojnie, bo się godało na przerwach i tyle. Też raczej nie w czasie pracy na poczcie, bo przecież od listonosza, przez interesantów po naczelnika wszyscy mówili cieszyńską gwarą. Więc kiedy? Językowa trauma babci zaczęła się po przyjeździe na Ponidzie, po wejściu do autobusu. Mazurząca gwara kielecka - to było coś tak obcego, że babcia do dziś to pamięta. Mater Dei, te nazwy, Sancygniów... Czy wtedy ostatecznie przeszła na standardową? Nigdy się nie dowiem.
Jeszcze gorzej jest z drugą stroną. Pastuchowie byli dwujęzyczni, chociaż ukraiński prababka ceniła mniej niż polski (ale jaki? kresowy raczej, raczej dialektalny niż standardowy), mówiła, że jest chachłacki. Ale czynnie i biernie znała, oczywiście. Co najmniej dwujęzyczni musieli być też Huńkowie, przy czym tym drugim językiem była lwowska gwara miejska, babcia do tej pory ma śmieszne ukrainizmy w systemie, np. nie powie ,,arbuz'', tylko ,,kawon''.
Ale przecież musiał być taki moment, w którym gdzieś tam z Karpat do Lwowa przyjechał pierwszy, rusińskojęzyczny Huńka i usłyszał polski, ukraiński, jidisz, ormiański, niemiecki i rosyjski i wybrał polski. Co działo się w jego głowie? Też się nigdy nie dowiem.
Jedno jest pewne - jeśli ktoś mówi o standardowej polszczyźnie jako mowie swoich dziadków, najpewniej kłamie. Tak jak standardowy język.
Kiedy babcia nauczyła się polszczyzny ogólnej? Kiedy przestała godać? Ona sama nie jest w stanie chyba tego wychwycić. Na pewno nie w niemieckiej szkole, na pewno też nie w polskiej, po wojnie, bo się godało na przerwach i tyle. Też raczej nie w czasie pracy na poczcie, bo przecież od listonosza, przez interesantów po naczelnika wszyscy mówili cieszyńską gwarą. Więc kiedy? Językowa trauma babci zaczęła się po przyjeździe na Ponidzie, po wejściu do autobusu. Mazurząca gwara kielecka - to było coś tak obcego, że babcia do dziś to pamięta. Mater Dei, te nazwy, Sancygniów... Czy wtedy ostatecznie przeszła na standardową? Nigdy się nie dowiem.
Jeszcze gorzej jest z drugą stroną. Pastuchowie byli dwujęzyczni, chociaż ukraiński prababka ceniła mniej niż polski (ale jaki? kresowy raczej, raczej dialektalny niż standardowy), mówiła, że jest chachłacki. Ale czynnie i biernie znała, oczywiście. Co najmniej dwujęzyczni musieli być też Huńkowie, przy czym tym drugim językiem była lwowska gwara miejska, babcia do tej pory ma śmieszne ukrainizmy w systemie, np. nie powie ,,arbuz'', tylko ,,kawon''.
Ale przecież musiał być taki moment, w którym gdzieś tam z Karpat do Lwowa przyjechał pierwszy, rusińskojęzyczny Huńka i usłyszał polski, ukraiński, jidisz, ormiański, niemiecki i rosyjski i wybrał polski. Co działo się w jego głowie? Też się nigdy nie dowiem.
Jedno jest pewne - jeśli ktoś mówi o standardowej polszczyźnie jako mowie swoich dziadków, najpewniej kłamie. Tak jak standardowy język.
wtorek, 14 sierpnia 2012
Getto się zamyka
Złe wieści ze skrzynki mailowej. rubryka ,,Wiersz w świątecznej'' definitywnie opuściłą łamy Gazety Wyborczej i ten ziemski padół łez i innych płynów ustrojowych. Mur wokół getta z napisem ,,współczesna poezja polska'' jest coraz wyższy.
Ubezpiecz się na przyszłość
Zgodnie z obietnicą, wrzucam.
W czwartek padło wiele deklaracji i obietnic co do niezawiatraczania naszego kawałka Puszczy Sandomierskiej.
Tutaj jest link do nagrania Wrzuciłem na chomika , bo duże bydlę, a tylko tam mam konto. Instrukcja obsługi:
1. Ściągamy nagranie na dysk (jeśli nie mamy konta na chomiku, zakładamy bezpłatnie)
2. Trzymamy je sobie
3. Jeśli nasze władze zaczną coś przebąkiwać o wiatrakach, mówimy: ej, ale miało nie być!
4. Jak nie wierzą, wyciągamy z zakamarków dysku nagranie i robimy z niego użytek.
Takie czasy, że lepi mieć na wszystko dowód.
W czwartek padło wiele deklaracji i obietnic co do niezawiatraczania naszego kawałka Puszczy Sandomierskiej.
Tutaj jest link do nagrania Wrzuciłem na chomika , bo duże bydlę, a tylko tam mam konto. Instrukcja obsługi:
1. Ściągamy nagranie na dysk (jeśli nie mamy konta na chomiku, zakładamy bezpłatnie)
2. Trzymamy je sobie
3. Jeśli nasze władze zaczną coś przebąkiwać o wiatrakach, mówimy: ej, ale miało nie być!
4. Jak nie wierzą, wyciągamy z zakamarków dysku nagranie i robimy z niego użytek.
Takie czasy, że lepi mieć na wszystko dowód.
poniedziałek, 13 sierpnia 2012
Z cyklu: jak zrobić pieniądze
Pieniądze robimy oczywiście robiąc film. Mamy za mało kasy, żeby zrobić film wojenny, za dużo szacunku do siebie, żeby zrobić komedię romantyczną, za mało okrutnego poczucia humoru, żeby zrobić film o sportowcach. wybór pada na film o szkole. oglądamy Stowarzyszenie Umarłych Poetów, Pana od muzyki, Ten Dziwny Film o Irlandzkim Weteranie Wojny Domowej w Hiszpanii, Który Uczy w Jezuickiej Szkole i Ten Taki Polski Film o Babce romansującej z Uczniem Który Walczy z Komuną a Jacek Wójcicki Śpiewa Kaczmarskiego.
Schemat jest prosty - dobry nauczyciel walczy ze skostniałym systemem edukacyjnym i zjednuje sobie młodzież, po czym go wyrzucają, ale moralnie wygrywa. Dobrze, zeby jeden z uczniów po drodze zginął.
I tu może nas tknąć złe przeczucie. Skoro zrobienie Filmu o Szkole jest tak proste, dlaczego nikt nie zrobił go w Polsce przez 20 lat od epokowego wydarzenia, jakim niewątpliwie był dla Polski Mundial '90?
I przeczucie się sprawdza - my też tego filmu nie zrobimy. Żeby była fabuła, musi być konflikt dwóch systemów wartości, reprezentowanych przez dwóch bohaterów, dobrego i złego. I napięcie między nimi bedzie, etc. No ale w polskiej szkole napięcie to może być najwyżej w gniazdkach. W polskich realiach konflikt mający nam napędzić fabułę to nie jest konflikt potencjalny między dwoma bohaterami, którzy myślą co innego. To jest konflikt z bohaterami, którzy nie myślą. To nie jest konflikt dwóch różnych jakości, to jest konflikt jakiejkolwiek jakości z nijakością, względnie bylejakością. Bohater pozytywny uczący dobrze i zjednujący sobie bachory musiałby wymieniać ze swoimi przeciwnikami myśli, a chodzi właśnie o to, że nie miałby z kim, bo wszyscy wszystko mają w dupie. Nasz pozytywny bohater jako jedyny nie miałby i wychodziłby notorycznie na sirotę straszliwą. Wyobrażam sobie te sceny, pan Keating grany przez Robina Wiliamsa przychodzi do dyrektora i sie pyta
- Dzie so piniondze na kółko zainteresowań? A dyrektor mówi - Ni ma, spytaj wójta. I weź wypełnij papiry. I Keating idzie do wójta, ten każe mu spadać do Ministerstwa Edukacji, tam mu każą spadać do Ministra Finansów, ten mówi, że piniendzy po prostu ni ma. Robin Williams wychodzi na ławkę i wynosi go ochrona, piękny finał.
Spójrzmy prawdzie w oczy - badziewność polskiej szkoły jest tak badziewna, że nawet się na filmie o tym nie zarobi.
Schemat jest prosty - dobry nauczyciel walczy ze skostniałym systemem edukacyjnym i zjednuje sobie młodzież, po czym go wyrzucają, ale moralnie wygrywa. Dobrze, zeby jeden z uczniów po drodze zginął.
I tu może nas tknąć złe przeczucie. Skoro zrobienie Filmu o Szkole jest tak proste, dlaczego nikt nie zrobił go w Polsce przez 20 lat od epokowego wydarzenia, jakim niewątpliwie był dla Polski Mundial '90?
I przeczucie się sprawdza - my też tego filmu nie zrobimy. Żeby była fabuła, musi być konflikt dwóch systemów wartości, reprezentowanych przez dwóch bohaterów, dobrego i złego. I napięcie między nimi bedzie, etc. No ale w polskiej szkole napięcie to może być najwyżej w gniazdkach. W polskich realiach konflikt mający nam napędzić fabułę to nie jest konflikt potencjalny między dwoma bohaterami, którzy myślą co innego. To jest konflikt z bohaterami, którzy nie myślą. To nie jest konflikt dwóch różnych jakości, to jest konflikt jakiejkolwiek jakości z nijakością, względnie bylejakością. Bohater pozytywny uczący dobrze i zjednujący sobie bachory musiałby wymieniać ze swoimi przeciwnikami myśli, a chodzi właśnie o to, że nie miałby z kim, bo wszyscy wszystko mają w dupie. Nasz pozytywny bohater jako jedyny nie miałby i wychodziłby notorycznie na sirotę straszliwą. Wyobrażam sobie te sceny, pan Keating grany przez Robina Wiliamsa przychodzi do dyrektora i sie pyta
- Dzie so piniondze na kółko zainteresowań? A dyrektor mówi - Ni ma, spytaj wójta. I weź wypełnij papiry. I Keating idzie do wójta, ten każe mu spadać do Ministerstwa Edukacji, tam mu każą spadać do Ministra Finansów, ten mówi, że piniendzy po prostu ni ma. Robin Williams wychodzi na ławkę i wynosi go ochrona, piękny finał.
Spójrzmy prawdzie w oczy - badziewność polskiej szkoły jest tak badziewna, że nawet się na filmie o tym nie zarobi.
sobota, 11 sierpnia 2012
Cave canem
Jadę, patrzę, pies pod kościołem. Ale sam pies to za mało, chociaż trzeba przyznać, że pies przy kościele to już zalążek czegoś, punkt zaczepienia dla mózgu, który musi dobudować do psa historię. Więc wymyślam, że to pies kulawy. Bo pies z kulawą noga pod kościołem przed południem w dzień powszedni to już nie pies, to znak, pies zaczyna mieć odniesienia i w ogóle jak tam sobie stoi, to zaczyna żyć innym życiem, w przestrzeni znakowej staje się psem nieskończonym niemal, a w każdym razie psem wielorakim.
I w tym momencie pies zaczyna biec, żeby się przywitać. I okazuje się, że rzeczywiście kuleje, że lewą przednią łapę trzyma w górze, kustykając na trzech. Kuleje, żeby mi pokazać, że wie. Że też się w to bawi. Że odnoszenie do innych rzeczywistości, bycie znakiem to konwencja, która on chętnie przyjmuje, na znak czego podnosi łapę.
Albo zwyczajnie i po prostu, chce, żebym nie wiedział, czy zmyśliłem jego kulawość tylko, czy jego samego też i stoję teraz i głaszczę wytwór wyobraźni.
Albo jeszcze lepiej - jego kulawość to ostrzeżenie.Nigdy nie wiesz, w jakim stopniu halucynujesz to, co widzisz i w jakim stopniu halucynujesz świadomie. A nuż to, co sobie wyobrażasz jutro pomerda do ciebie ogonem? Strzeż się.
I w tym momencie pies zaczyna biec, żeby się przywitać. I okazuje się, że rzeczywiście kuleje, że lewą przednią łapę trzyma w górze, kustykając na trzech. Kuleje, żeby mi pokazać, że wie. Że też się w to bawi. Że odnoszenie do innych rzeczywistości, bycie znakiem to konwencja, która on chętnie przyjmuje, na znak czego podnosi łapę.
Albo zwyczajnie i po prostu, chce, żebym nie wiedział, czy zmyśliłem jego kulawość tylko, czy jego samego też i stoję teraz i głaszczę wytwór wyobraźni.
Albo jeszcze lepiej - jego kulawość to ostrzeżenie.Nigdy nie wiesz, w jakim stopniu halucynujesz to, co widzisz i w jakim stopniu halucynujesz świadomie. A nuż to, co sobie wyobrażasz jutro pomerda do ciebie ogonem? Strzeż się.
czwartek, 9 sierpnia 2012
Pan nie wiesz, kto ja jestem.
Portal Kolbuszowa 24 zacytował kawałek tej stronki, opatrując ją odnośnikiem, cyt. ,, Janusz Radwański, dziennikarz „Korso Kolbuszowskiego”.''
Więc tłumaczę, żeby było jasne. ,,Janusz Radwański, dziennikarz „Korso Kolbuszowskiego”.'' to ja jestem na terenie zakładu pracy i w godzinach pracy. Po opuszczeniu zakładu pracy, zdaniu odzieży ochronnej i podbiciu karty na wartowni już nie jestem Janusz Radwański, dziennikarz „Korso Kolbuszowskiego”. Kto ja jestem, o tym jest w zakładce ,,O mnie'' tam, po prawy stronie. Umiecie, koledzy, używać opcji ctr+c, ctr+v, umiecie więc też zapewne ją znaleźć.
Mam nadzieję, że się rozumiemy.
Więc tłumaczę, żeby było jasne. ,,Janusz Radwański, dziennikarz „Korso Kolbuszowskiego”.'' to ja jestem na terenie zakładu pracy i w godzinach pracy. Po opuszczeniu zakładu pracy, zdaniu odzieży ochronnej i podbiciu karty na wartowni już nie jestem Janusz Radwański, dziennikarz „Korso Kolbuszowskiego”. Kto ja jestem, o tym jest w zakładce ,,O mnie'' tam, po prawy stronie. Umiecie, koledzy, używać opcji ctr+c, ctr+v, umiecie więc też zapewne ją znaleźć.
Mam nadzieję, że się rozumiemy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

